پیش‌بین زمان مسابقه

درباره این ابزار

فرمول ریگل، که فیزیولوژیست ورزش پیت ریگل در سال 1977 توسعه داد، زمان پایان یک دونده در یک مسافت را از نتیجه‌ای شناخته‌شده در مسافتی دیگر پیش‌بینی می‌کند: T2 = T1 × (D2/D1)^1.06، که در آن توان 1.06 این واقعیت را در بر می‌گیرد که تمپو با افزایش مسافت به‌طور طبیعی کند می‌شود — دویدن دو برابر مسافت، بیش از دو برابر زمان می‌برد، حتی با آمادگی یکسان، چون خستگی و تخلیه گلیکوژن در تلاش‌های طولانی‌تر روی هم انباشته می‌شوند. این فرمول برای پیش‌بینی میان مسافت‌های نسبتاً نزدیک به هم به‌طرز چشمگیری دقیق است (مثلاً پیش‌بینی نیمه‌ماراتن از روی زمان ۱۰ کیلومتر) اما در گستره‌های مسافتی بسیار متفاوت کم‌اعتمادتر می‌شود، چون عواملی مانند تغذیه حین مسابقه، راهبرد تمپو و مدیریت گرما در مسافت‌های ماراتن و بیشتر اهمیت فزاینده‌ای می‌یابند.

دوندگان و مربیان از پیش‌بینی‌های مبتنی بر ریگل برای تعیین زمان‌های هدف واقع‌بینانه در یک مسابقه پیشِ رو بر پایه مسابقه آماده‌سازی یا تایم‌تریل اخیر، سنجش پیشرفت آمادگی میان بلوک‌های تمرینی، و انتخاب اسپلیت‌های مناسب تمپو در روز مسابقه استفاده می‌کنند. این یکی از چند مدل پیش‌بینی است (در کنار فرمول‌های VDOT و کامرون) که مربیان آن‌ها را با هم مقابله می‌کنند، چون هیچ فرمول یگانه‌ای نیم‌رخ خستگی فردی هر دونده را به‌طور کامل در بر نمی‌گیرد.

این ماشین‌حساب یک نتیجه مسابقه اخیر و یک مسافت هدف را می‌گیرد و زمان پایان شما را با فرمول ریگل پیش‌بینی می‌کند.