ماشین‌حساب معیارهای برلین ARDS

درباره این ابزار

تعریف برلین (منتشرشده در JAMA، 2012) استاندارد بالینی فعلی برای تشخیص و درجه‌بندی سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) است. شدت را صرفاً بر پایهٔ نسبت PaO₂/FiO₂ — فشار جزئی اکسیژن شریانی تقسیم بر کسر اکسیژن دمی، که با دست‌کم ۵ cmH₂O فشار PEEP اندازه‌گیری می‌شود — به خفیف (>۲۰۰–۳۰۰ mmHg)، متوسط (>۱۰۰–۲۰۰ mmHg) و شدید (≤۱۰۰ mmHg) طبقه‌بندی می‌کند، در کنار شروع در یک هفته و کدورت‌های دوطرفه در تصویربرداری قفسه سینه که با نارسایی قلبی کاملاً توضیح داده نمی‌شود.

متخصصان مراقبت‌های ویژه، ریه و پرستاران ICU از این نسبت بر بالین بیمار برای درجه‌بندی میزان اختلال تبادل اکسیژن بیمار تحت تهویه استفاده می‌کنند، که به نوبهٔ خود تصمیم‌ها دربارهٔ تنظیمات PEEP، وضعیت دمر و شدت حمایت تهویهٔ مکانیکی را هدایت می‌کند.