رمزگذار Varint پروتکل بافر

درباره این ابزار

Protocol Buffers، قالب سریال‌سازی دودویی گوگل، اعداد صحیح را با varint‌های مبنای ۱۲۸ رمزگذاری می‌کند تا در اعداد کوچک صرفه‌جویی شود: هر بایت ۷ بیت از مقدار را به‌همراه بیت «ادامه» (پرارزش‌ترین بیت) حمل می‌کند که اگر بایت‌های بیشتری در پی بیایند ۱ و در بایت آخر ۰ تنظیم می‌شود. یعنی اعداد صحیح کوچک — اکثریت قاطع در پیام‌های واقعی protobuf، مانند طول فیلد‌ها، مقدار enum و شناسه‌ها — فقط در یک بایت رمزگذاری می‌شوند، به‌جای چهار یا هشت بایتی که یک عدد صحیح با پهنای ثابت همیشه هزینه دارد، و همین دلیل اصلی است که پیام‌های protobuf روی شبکه این‌قدر فشرده می‌مانند.

این ماشین‌حساب یک عدد صحیح بدون علامت را می‌گیرد و آن را به دنبالهٔ بایت‌های varint رمزگذاری می‌کند و هر بایت را هم به‌صورت هگز و هم دودویی نشان می‌دهد تا بیت‌های ادامه را در کار ببینید. مهندسان بک‌اند که مشکل قالب سیمی protobuf را اشکال‌زدایی می‌کنند، توسعه‌دهندگانی که تجزیه‌گر یا سریال‌ساز سفارشی protobuf را بدون کتابخانهٔ تولیدشده می‌نویسند، و دانشجویانی که طرح‌های رمزگذاری دودویی را می‌آموزند از آن استفاده می‌کنند تا دستی راستی‌آزمایی کنند که رمزگذاری بایتی یک مقدار با خروجی یا انتظار کدشان یکی است.