Ҳисобкунаки нуқтаи безарарӣ барои якчанд маҳсулот

Дар бораи ин ҳисобкунак

Вақте тиҷорат бештар аз як маҳсулот мефурӯшад, нуқтаи безарарӣ аз як маржаи саҳмгузории ягона ёфт намешавад — ба ҷояш маржаи саҳмгузории миёнаи вазншуда истифода мешавад: (нарх − хароҷоти тағйирёбанда)-и ҳар маҳсулот бо ҳиссаи он дар омехтаи фурӯш вазн дода мешавад, ҷамъ карда мешавад, ва сипас хароҷоти доимӣ ба ин рақами омехта тақсим мешавад, то воҳидҳои умумии нуқтаи безарарӣ ба даст оянд, ки пас аз он аз рӯи таносуби омехта ба миқдори нуқтаи безарарии ҳар маҳсулот ва даромади умумии нуқтаи безарарӣ тақсим карда мешаванд.

Азбаски таносуби омехта маржаи омехтаро бевосита тағйир медиҳад, ҳаҷми нуқтаи безарарӣ ҳангоми тағйири омехтаи фурӯш, ҳатто агар дигар ҷиҳатҳои нарх ё хароҷот тағйир наёбанд, иваз мешавад — тиҷорате, ки маҳсулоти каммаржаи худро бештар мефурӯшад, барои расидан ба нуқтаи безарарӣ ҳаҷми умумии баландтар лозим дорад. Соҳибкорони хурд, таҳлилгарони молиявӣ ва роҳбароне, ки ҳадафҳои фурӯшро муайян мекунанд, таҳлили нуқтаи безарарии якчанд маҳсулотро барои дидани он истифода мебаранд, ки барои пӯшонидани хароҷоти доимӣ дар омехтаи додашудаи маҳсулот чанд воҳиди умумӣ — ва аз ҳар маҳсулот чанд дона — лозим аст.